Voor mensen in rouw ligt dit vaak helaas anders. Wat gewoonlijk de gezelligste en meest glansrijke tijd van het jaar kon zijn, is na een verlies (in welke vorm dan ook) vaak de meest confronterende en pijnlijkste periode. Immers: degene die of datgene dat gemist wordt, wordt nu extra gemist. De glans is er - tenminste tijdelijk - echt vanaf, eerdere hoogtepunten voelen als dieptepunten, de pijn van het gemis wordt extra voelbaar. De druk die we met ons allen creëren dat het bijna "Prettige feestdagen!" móeten zijn, helpt hier duidelijk niet bij.
In mijn praktijk ontmoet ik mensen die enorm opzien tegen de maand december en wensen dat het 'gewoon' weer januari was...
Het zal voor iedereen zoeken zijn hoe het beste door deze periode heen te komen; er is geen persoonlijk handboek Hoe overleef ik als rouwende de decembermaand? dat erop nageslagen kan worden.
Wat kan helpen is: praat met elkaar over wat je als rouwende nodig hebt en over wat je als omgeving kunt bieden. Het helpt als je als naaste vragen stelt in plaats van invult; je kunt er niet vanuit gaan dat wat voor jou prettig of ondersteunend zou zijn dat ook voor de ander is. Alleen willen zijn is niet per definitie 'zielig'. Soms past het om je even terug te trekken in je 'rouwhol' en de gezelligheid dit jaar echt zoveel mogelijk buiten te sluiten...
Zorg wél zo goed mogelijk voor jezelf door goed en gezond te eten en naar buiten te gaan voor beweging en daglicht. Een zeker dagritme en een regelmaat aanhouden kan ook helpen in een periode waarin al zoveel totaal ontregeld is.
Weet: ook dit gaat weer voorbij, het wordt écht weer anders! En achteraf blijkt het vaak ook nog wel meegevallen te zijn...
Hoe dan ook wens ik een ieder dát wat kan troosten, steunen en 'verlichten' in deze maand!